Van den Heuvel

Lieve familie en vrienden, 

Het is goed nog even stil te staan bij het bijna negentig jarig leven van de man van onze moeder, onze vader en opa die we nu gaan begraven. Pa werd geboren in Varik in de Betuwe op 20 maart 1911. Zijn ouderlijk huis staat daar nu nog en hij praatte daar veel over. We zijn er vorig jaar nog met hem geweest. Op 11 jarige leeftijd verhuisde hij met zijn vader, moeder en 3 broers naar Delft omdat de mandenmakerij van zijn vader niet voldoende meer opbracht. Zie ook het artikel een mandenmakerij in Varik.

In Delft was in de glashandel van familie voldoende werk en zijn vader werkte daar tot zijn pensionering. Zijn moeder overleed toen hij 16 jaar was. Pa ging in de leer bij een drogist in Delft en zag het helemaal zitten om zoiets later zelf te gaan doen. Hij praatte daar nog altijd over. Hij kreeg later min of meer de dagelijkse leiding over een drogisterij in Rotterdam.

Maar helaas kon pa niet zo goed met de huishoudster die later zijn stiefmoeder werd overweg en ging op 25 jarige leeftijd  bij familie in Zaandam wonen. Dat was bij oom Wout en tante Jo de Vries en pa wordt toevalligerwijs straks tussen die twee begraven. Hun zonen, Kees en Herman, werden  zo'n beetje halfbroers voor hem. Om Wout bezorgde hem een baan bij de Hembrug. Pa had inmiddels in Delft in 1931 Marietje van Tongeren ontmoet die in Delft bij wederzijdse kennissen logeerde. Ze zagen elkaar wel zitten en pa ging regelmatig met zijn motorfiets naar Kesteren waar moeder toen nog thuis woonde.

Ze besloten te trouwen en op 21 maart  1940, enkele weken voor de oorlog, zijn ze door ds Doornebal getrouwd. De bruiloft werd in Kesteren in het achterhuis gevierd terwijl het op het erf en in de boomgaard vol soldaten zat die daar loopgraven aan het maken waren. Ze gingen direct na de bruiloft naar Zaandam waar een nieuw huis, Frans Halsstraat 56, gingen bewonen. Al snel kregen ze een dochter Jetty en niet lang daarna werd zoon Peter geboren. Ze kwamen de oorlog redelijk ongeschonden door alhoewel het in het laatste jaar toch moeilijk werd en pa met schoonzus Henny per fiets Noord-Holland in trok om voedsel te ruilen tegen linnengoed.

Direct na de oorlog kon pa een baan krijgen als magazijn- beheerder / inkoper in het Gemeente Ziekenhuis wat recht tegenover zijn huis lag. En dus was de keus niet moeilijk want, naast dat het zo dichtbij was, leek het werk heel wat meer op een drogisterij dan zijn baan bij de Hembrug. In de weer betere tijden na de oorlog kwam in 1947 nog dochter Francien ze verblijden. Het leven ging zonder veel problemen verder. En de kinderen bereikten rond 1966 huwbare leeftijden. Pim, Maartje en Jan kwamen steeds regelmatiger over de vloer. Dat bracht veel reuring in huis. En al spoedig kon pa zijn inkopers activiteiten loslaten op het aanschaffen van de uitzetten als linnengoed, serviezen, bestekken etc.

Hij zette overigens dit inkopen nog jarenlang voort, zelfs na zijn pensionering. Hij kocht voor ons de koffie, kaas, rijst, wasmiddel etc.  hij had zijn minipakhuis op zolder en had daar alles netjes geetiketteerd staan. Vaak trok hij dan nog zijn stofjas aan als hij daarmee in de weer was.

Binnen anderhalf jaar tijd trouwden alle 3 kinderen en werd het stil in huis waar vooral moeder niet erg tegen kon. Maar de kinderen kregen ook weer kinderen en je kon aan hem merken hoe blij hij met Anke, Francine, Jetty, Ellen, Martijn en Bart was. Ze kwamen regelmatig logeren bij oma en opa. Behoudens het noodlottig auto ongeluk van zijn kleindochter Jetty in 1992, vandaag exact 9 jaar geleden, heeft hij niet veel echte problemen of ziekten meegemaakt.

Anke ontmoette Eltjo en Francien Michiel en recenter mocht pa zelfs ook nog achter-kleinkinderen meemaken, Roos, Anne, Joost, Elske en Simon,  en hij vond het prachtig. Velen van ons maakten het 25 jarig huwelijks feest mee, nog meer waren er bij het 40- en 50- jarig feest en bijna alle maakten het vorig jaar nog gevierde 60- jarig huwelijksjubileum mee.

Ergens rond zijn 86 ste jaar begon zijn geheugen hem helaas in de steek te laten en vielen veel  herinneringen uit de jaren tussen zijn pensionering en het heden weg. Dat was af en toe lastig voor hem en voor ons. In die tijd kwam er ook de mogelijkheid naar een aanleunwoning te verhuizen, het Pennemes, waarin alles op de begane grond en centraal verwarmd was. En alhoewel het erg moeilijk bleek de Frans Halsstraat, met zoveel herinneringen, te verlaten  bleek dat later  een uitkomst. Hij kon zich daar zelfs nog redelijk alleen redden toen moeder 2 jaar terug aan haar heup werd geopereerd en enige weken in een revalidatie tehuis moest verblijven. De laatste tijd ging het echter steeds moeilijker met zijn geheugen alhoewel hij daar in gesprekken nog redelijk goed  mee wist om te gaan en het deels wist te camoufleren.Maar langzamerhand ging het ook lichamelijk minder en hij klaagde over duizeligheid en zere voeten.

Alleen het fietsen ging nog steeds alhoewel we hem met angst en beven zagen opstappen en wegrijden om zijn boodschappenlijstje af te werken op de markt of bij Super de Boer. Dat deed hij vorige week zaterdag nog en zondag liep hij nog naar de Oostzijderkerk want een zondag zonder kerkgang kon eigenlijk niet. Hij sprak nooit over geloofszaken, want pa kon zijn gevoelens niet zo goed uiten, maar las wel elke maaltijd uit de bijbel en dan speciaal uit de psalmen.

De laatste paar dagen waren moeilijk voor hem en hij klaagde over erge vermoeidheid. We maakten ons allemaal erg bezorgd over hoe het nu verder met hem zou moeten. En zo ging hij dan vrijdagmorgen 2 februari om 9 uur zonder het zelf nog te beseffen zijn laatste gang naar de brievenbus om de krant te halen. Een gang die hij vaak enkele malen per dag maakte om wat beweging te hebben. Onderweg naar de brievenbus begaf zijn hart het, op slechts enkele weken voor zijn negentigste verjaardag. En nu is er uiteraard het verdriet en moeder zal hem erg missen en wij als kinderen en kleinkinderen ook .Maar toch is het goed zo want hij was op en wij kijken met dankbaarheid op hem terug. 

Zaandam, 7 februari 2001.